آرش حیدری، دانشآموختهی دکتری جامعهشناسی فرهنگی از دانشگاه علامه طباطبایی و عضو هیئت علمی دانشگاه علم و فرهنگ در گروه مطالعات فرهنگی است. او پیش از آن، کارشناسی روانشناسی بالینی را در دانشگاه شهید چمران اهواز و کارشناسی ارشد جامعهشناسی را در همین دانشگاه به پایان رسانده است.
حوزهی اصلی فعالیت و پژوهش او، مطالعهی پدیدههای اجتماعی از منظر تاریخی، گفتمانی و تبارشناسانه است. دکتر حیدری در پژوهشهای خود تلاش میکند پدیدههای اجتماعی و فرهنگی را نه بهعنوان اموری بدیهی و ثابت، بلکه در بستر تاریخی و مناسبات قدرتی که به شکلگیری و صورتبندی آنها انجامیدهاند، بررسی کند.
یکی از محورهای مهم کار فکری او، استفاده از رویکرد تبارشناسانه برای فهم تاریخ معاصر ایران است. کتاب «واژگونهخوانی استبداد ایرانی» که خود آن را از مهمترین آثارش میداند، تلاشی برای مواجهه با نظریهی استبداد ایرانی و بررسی تبار آن از خلال تجربههای تاریخی وبا و قحطیهای ویرانگر در ایران است.
از دیگر آثار او میتوان به «کهریزک (برون درون تهران)» با همکاری مهشاد مهاجرانی، «مسئلهی آلتوسر» با همکاری هدایت نصیری، «برآمدن ژانر خلقیات در ایران» با همکاری ابراهیم توفیق، مهدی یوسفی و حسام ترکمان، و «مسئلهی علم و علم انسانی در دارالفنون عصر ناصری» با همکاری ابراهیم توفیق و مهدی یوسفی اشاره کرد.
در مقالات و پژوهشهای او نیز موضوعاتی همچون تصویر غرب در نخستین سفرنامههای ایرانیان، مسئلهمند شدن جوانی در ایران معاصر، و نسبت روانشناسی، حکومتمندی و نولیبرالیسم مورد بررسی قرار گرفتهاند.
بخش دیگری از فعالیت حرفهای حیدری به آموزش نظریههای اجتماعی اختصاص دارد. او در دورهها و درسگفتارهای خود تلاش میکند خوانشی تاریخی و تبارشناسانه از نظریههای اجتماعی ارائه دهد؛ خوانشی که به جای جدا کردن مفاهیم از زمینهی تاریخیشان، امکان فهم چگونگی شکلگیری، تغییر و بهکارگیری آنها را در بسترهای اجتماعی فراهم کند.
